Nieuws


Video gedicht Zinloos geveld

Een tijdje geleden nam Koen me mee naar het Worpplantsoen. Daar lag een enorme omgezaagde beuk. Het bleek niet de bedoeling dat die beuk was omgezaagd, maar een foutje van een ambtenaar; in het kapdocument was een kruisje gezet bij de verkeerde boom. De beuk bleek bijna 200 jaar oud te zijn. Alle reden om het te betreuren dus en alle reden om een gedicht te schrijven. Ik kwam erachter dat Elisa Bonaparte, de zus van Napoleon Bonaparte, in het jaar dat de boom ontkiemde was overleden. Dat was een paar jaar na het Frans-Bataafse bestuur in Nederland. Ik zag in de beuk een symbool van Hollands herwonnen zelfstandigheid en vroeg me allerlei dingen af, waaronder wiens opa’s opa zijn naam in de bast zou hebben geschreven en of de woorden steeds hoger zouden klimmen naarmate de boom groeide. Toen mijn gedicht af was, leek me alleen een gedicht wat kaal. Ik deed een oproepje op facebook wie met een iPhone wilde filmen dat ik het gedicht voordroeg bij de beuk en Johan meldde zich. Hij is het met wie ik in 2013 ook filmpjes maakte voor mijn afstuderen. Hij is het ook met wie ik eens midden in de nacht het bos in ging om bosgeluiden op te nemen. Op de afgesproken dag arriveerde Johan met grof geschut en zelfs een slider om de camera gelijkmatig te kunnen bewegen. Het effect daarvan zie je meteen in het begin van de video. Please, enjoy en deel dit met beukliefhebbers, in het bijzonder de mensen die nu nog rouwen om het verlies van de boom.


Ruimte voor de rivier

De feestelijkheden rondom het einde van de werkzaamheden van het project Ruimte voor de Rivier. Ik had de eer om mijn gedicht De IJssel voor te dragen en het gedicht is op prachtige manier vereeuwigd.


Interview in de Stentor met Johanneke ter Stege

20150803-De-Stentor---Onontdekt-pareltje-aan-de-IJssel-(web)


Benoemd tot Deventer Dichter

Johanneke ter Stege: Het staat in de krant dus is het waar: Sinds afgelopen zaterdag 1 augustus mag ik me officieel de nieuwe Deventer Dichter noemen. De benoeming die op Het Tuinfeest plaats vond, was bijzonder. Het raakte me wat de wethouder uit het juryrapport voorlas en ik vond het heel mooi dat de mensen in het publiek zo welwillend naar me keken, ze leken het me oprecht te gunnen. Ik denk niet dat ik hoef uit te leggen hoe vereerd ik me voel en hoeveel zin ik heb om aan de slag te gaan. Mijn voorganger, de zeldzaam vriendelijke 87-jarige Herman Posthumus Meyjes, vertrouwde me na afloop toe dat hij om het verschil in leeftijd tussen ons wat aan te dikken een ouderwets gedicht had voorgedragen; ik had om dezelfde reden mijn hiphop pet opgezet (en omdat ik dan iets had om onder te schuilen, omdat ik stiekem best zenuwachtig was) Al met al was het een heftige dag, helemaal omdat ik ’s avonds nog drie keer de voorstelling Andermans Bloed met Eva van Pelt in theater Bouwkunde heb gespeeld. De rest kun je allemaal lezen in De Stentor, met dank aan Liselotte Kolthof voor de foto en Harry Hekkert voor het artikel.

PS: Het is niet mijn bedoeling om de markt in Enschede af te kraken; dat het er daar luidruchtiger aan toe gaat dan in Deventer op de markt vind ik juist leuk!

Stadsdichter artikel


Herman Posthumus Meyjes leest: Han Hollander


Herman Posthumus Meyjes leest: Voorbijgangers


Herman Posthumus Meyjes leest: Raamwerk


Herman Posthumus Meyjes leest: Geert Groote


Driemaal

Driemaal doop ik in klank mijn holle hand,
driemaal voedt na vloed het slib het land,
driemaal staan zon, maan en ziel in nauw verband.

Driemaal komt troost die ons ter hulpe schoot,
driemaal voel ‘k omarming die geluk in zich sloot,
driemaal staan wij hand-in-hand met leven en dood.

Driemaal wordt ’t afgemat gemoed verfrist,
driemaal de volle lei der werkweek schoongewist,
en driemaal weten wij dat de Schepper zich niet heeft vergist.

Herman Posthumus Meyjes
Deventer, 10 januari 2015
Opmerking:
Ter gelegenheid van het nieuwe begin van de zaterdagmiddagconcerten, in successievelijk de Bergkerk, de Broederenkerk en de Lebuïnuskerk