De Deventer Dichter

Welkom! Op deze site vindt u  alle Deventer stadsgedichten en achtergrondinformatie over alle Deventer Dichters.

De Deventer Dichter becommentarieert bijzondere momenten in en rond om Deventer met poëzie. Iedere Deventer Dichter doet dat op geheel eigen wijze. Sinds 2005 wordt om de twee jaar door een selectiecommissie een nieuwe Deventer Dichter gekozen die voor twee jaar het werk vervult. Het is de opdracht van de Deventer Dichter om belangrijke momenten, veranderingen en ontwikkelingen in en om Deventer vrij en naar eigen keuze te benoemen, uit te vergroten en ook te bekritiseren. De Deventer Dichter wordt gesteund door de gemeente Deventer.

Lees hieronder het nieuwste gedicht en het laatste nieuws.




Nieuwste gedicht

ik ken je niet

ik ken je niet
jij stond niet in de schijnwerpers
maar richtte ze op anderen

ik heb je niet gehoord
jouw verhaal liet je achterwege
om naar een ander te kunnen luisteren

ik heb je nergens gelezen
de uren die je besteedde
werden niet opgetekend

maar ik weet precies
jouw hand op een schouder
de momenten die je er was

ik zal niks zeggen
je de ruimte laten
weet dat je daden zijn gezien

 


Wibo: “wat ik zo bijzonder vind aan de mensen die onderscheiden worden in de lintjesregen is dat ze zich jarenlang op allerlei manieren belangeloos inzetten voor een ander. Een koninklijke onderscheiding toekennen is een hele mooie manier om te zeggen dat dat gezien en op waarde geschat wordt.”



Laatste nieuws

lezerssociëteit Praamstra

we worden een besloten groep
een select gezelschap dat
in hoekjes van banken kruipt
om zich te verliezen in
zoveel tijd als er nodig is
om nog even dit hoofdstuk uit te lezen

je doet de deur open
heet ons welkom
gastheer op ons volgend avontuur
we lezen met scheve hoofden namen
haken aan een titel in een gangpad
je fluistert hier en daar advies

en leidt ons stil naar onze
stoelen sofa’s vensterbanken
schenkt onze glazen vol
de woorden mogen weer
meerlettergrepig de boeken vuistdik
je tekent tevreden de leesuren op

“Op 26 januari vierde boekhandel Praamstra zijn 125-jarig bestaan. Voor dit heuglijke feit schreef ik een gedicht voor Chrisjan en zijn vrouw Paula, die de winkel sinds 1974 leiden. Ik had het naar aanleiding van een krantenbericht nog met Chrisjan over ontlezing en of er nog een toekomst was voor boekhandels. Zelf denk ik dat er altijd gelezen zal worden, al wordt het misschien minder. Over nog eens 125 jaar zou Praamstra misschien een besloten sociëteit kunnen zijn voor de ware liefhebbers van het woord.”